groot gat en nog GROTER gat
Aangezien we gisteren geen tijd hebben gehad om een blog item te maken bij deze dan maar van 2 dagen.
Gelukkig hebben alle bezienswaardigheden van gisteren en vandaag alles te maken met grote gaten in de grond.
Zaterdag zijn we vanaf Winslow naar Williams gereden. Alongt he route, zijn we bij Meteor Crater (wikipedia) geweest Dit is, zoals de naam al zegt, een gat in de grond die gevormd is door een meteoriet.
Zoals bij de Amerikanen alles groter, beter en sneller is wisten ze hier ook weer een leuke slagzin op te verzinnen (aangezien dit niet de grootste meteorietkrater is op deze planeet). 'De werelds eerst aangetoonde, best bewaarde en onderhouden meteoriet krater'. Na het wisselen van m'n jezusstappers in dichte schoenen mochten we mee, onder begeleiding op de trip rondom de krater.
Tijdens de trip is goed gebleken waarom dichte schoenen noodzakelijk waren. Het pad was van een gek soort steen en zandachtige substantie. Tijdens de rit werd veel verteld over het ontstaan van de krater en hoeveel mensen al getracht hadden om metaal te halen uit de krater, etc. Erg interessant. Hier nog even wat specs van het grote gat:
Ontstaan zo'n 50.000 jaar geleden.
Diameter zo'n 1200 meter.
170 meter diep.
Nadat we in het hotel onze troep hadden gedropt hebben we besloten om de auto maar eens te wassen. Het laatste stuk van de route was over onverharde weg en naderhand kon ik door de achterruit weinig meer zien :)
Dus de wagen geparkeerd in de carwash en lekker aan de slag gegaan met de hoge druk spuit.
De volgende dag, zondag, moederdag, zijn we vroeg vertrokken naar de Grand Canyon. (wikipedia) Dit lag op zo'n 60 mile afstand van ons hotel (wel aan dezelfde highway, dus geen enkele bocht hoeven te maken ... wat is het leven moeilijk soms!).
Eerst gestopt bij de airport om te kijken of we een helivlucht konden maken over de Canyon. Dit kon, maar pas tegen 2 uur. Direct maar gereserveerd dus! Vervolgens doorgereden naar het visitors center en de viwpoints.
Dit uitzicht is heel lastig te begrijpen, maar in één woord: GEWELDIG! Na een stukje lopen besloten Hans en ik om een trail te nemen afdalende in de Canyon. Slingerpaadjes van zand en stenen en een hoop stront van de ezels die hier mensen naar beneden rijden. Behalve deze narigheid was het uitzicht zelfs nog beter. Tijdens de afdaling/klim zijn ook de walkie talkies goed uitgeprobeerd. Na het afdalen kwam het lastigste ... het weer omhoog lopen. Hier is de loopband in de sportschool op hellingsniveau 10 niets bij, zeker niet zonder airco!
Toen terug naar het vliegveld voor onze helicopter ride. Na het inchecken moesten we een security film zien van een minuut of 10. Vervolgens konden we naar de heli.
Eerst een stuk over een bos en vervolgens, toen we over de afgrond vlogen, was in ene klap de aarde een ruime 1,5 kilometer verder verwijderd! Het uitzicht was hier nog beter dan vanaf 'the rim'.
Gaaf om te zien hoe de Colorado River zich nog steeds een weg baant door het dal. Ook nu je er recht boven zat kon je door de verschillende hoogten van de plateaus beter de hoogte inschatten van het geheel. Adembenemend!
Erg gaaf om meegemaakt te hebben, maar of ik het een tweede keer zou doen is nog te bezien. In de heli voel je elke windvlaag. Na de vlucht voelde ik me een jaar of 20 ouder van de stress in ieder geval ;) Geloof dat ik daarin de enige was daarentegen. Geloof dat zowel Kees, Hans, Marco E. en ikzelf de camera's hebben volgeschoten. Aan foto's en filmmateriaal dus geen gebrek!
Om de stress wat te drukken hebben we besloten om nog maar een biertje te drinken op het terras in Williams. Wat is het leven toch slecht!